3. It's a little bit funny this feeling inside

Rozdział trochę inspirowałam ostatnią sytuacją związaną z Tomem. Oni też mają prawo do własnego życia. Choć moja pierwsza myśl, kiedy zobaczyłam zdjęcia to - Idę się zabić. Pa.- jednak co ja na to poradzę, że jestem psychiczna i trzymam Toma pod łóżkiem : D




Dzień 1


Wstałem pełen energii. Wiedziałem, że to początek mojego nowego życia i miałem nadzieję, że lepszego. Muszę się bardzo kontrolować. Trudno jest się tak nagle przestawić. To jest jak z paleniem. Niby wiesz, że niezdrowe i próbujesz to rzucić w cholerę, jednak Ci się nie udaje. Jest  to zbyt silne. No właśnie...kiedy nauczę się mówić samą prawdę to rzucę palenie. Dobrze jest sobie stawiać cele w życiu, jest wtedy o wiele ciekawiej. Poza tym już ciągle kaszlę i przeszkadza mi już ten zapach. Chciałbym pachnieć ładnie. Może uda mi się na to też namówić  Billa. Nie ma co siedzieć w pokoju - czas być lepszym człowiekiem!
Jeszcze w bokserkach zszedłem na dół do kuchni, miałem nadzieje, że jest chociaż mleko i płatki. Nie mam z Billem głowy do zakupów. Poza tym rzadko jesteśmy w domu.
- Cześć Tom.- usłyszałem głos mojego brata, który już coś jadł. Pomyśleć, że tyle je i jest taki chudy.
- Siema. Dlaczego nie wróciłeś na noc do domu? - co ze mnie za brat. Kiedy się kładłem spać jeszcze go nie było, a ja dopiero teraz jakoś zacząłem się nad tym zastanawiać. Byłem zbyt chyba przejęty moją wewnętrzną przemianą, a poza tym Bill jest już dorosły. 
- Musiałem trochę pomyśleć nad wszystkim i tak jakoś się zamyśliłem. Nawet się nie zorientowałem, a już był ranek. Wiesz jakie słońce jest piękne? Jaki świat jest piękny? - Musiałem mu przerwać, albo się czymś naćpał, albo jest szczęśliwy.
- Dobrze. Fajnie, cieszę się razem z Tobą. To gdzie byłeś ten cały czas i jak ma na imię ta szczęściara, co?
- Byłem w parku. Ma na imię Ellie jest piękna kocham ją ! Mówiłem Ci wcześniej o tej dziewczynie, ale wtedy jeszcze nie byłem pewny co do swojego uczucia, a teraz to wiem. Ona jest tą jedyną. - A ja w tej chwili zaczynam mówić prawdę.
- Bill... przykro mi nie ma prawdziwej miłości, ale życzę wam szczęścia i tak prędzej czy później zaczniecie się zdradzać. Poza tym wiesz jak na to Jost zareaguje ? On Cię zabiję i ją zresztą też. Nasze fanki się załamią kiedy zobaczą wasze zdjęcia gdzie się całujecie i idziecie ładnie za rączkę. Będziesz miał krew na rękach tych niewinnych dziewczyn, a tak już na poważnie. To lepiej powiedz to jak najprędzej menadżerowi, bo wiesz, że on prędzej czy później i tak się o tym dowie.- mówiłem prawdę, tak?! Gdybym kłamał to tylko wydusił bym głupie fajnie, a tak to rozwinąłem swoją wypowiedź do kilku zdań. 
- Tom, my już nie jesteśmy dziećmi. Mamy ponad dwadzieścia lat. Kiedyś i tak założymy rodziny, nie możemy się kierować tylko naszą sławą. Czas powoli się ustatkowywać. Na początku na pewno będzie ciężko, ale potem każdy do tego przywyknie. Nie chce już żyć tak jak dotychczas. Potrzebuje jakiejś zmiany.
- Może masz rację, ale... Niedługo wydajemy naszą nową płytę, może po tym wszystkim... NIE. Trzeba być szczerym. Szczerość to podstawa i ludzie muszą się pogodzić nawet z najokrutniejszą prawdą. Nie ma co się ukrywać. Nie możemy okłamywać ważnych naszych ludzi, a fani są dla nas ważni, nie? - Czuje takie dziwne coś w brzuchu, motylki to raczej nie są, bo się nie zakochałem, ale takie uczucie jakby uwolnienia. Boskie. 
- Tak, tak. Zaprosiłem ją dzisiaj na kolację, więc mam nadzieje, że mi pomożesz, bo ja nie jestem zbyt dobrym kucharzem, ty zresztą też nie, ale we dwójkę jakoś sobie poradzimy.
Oczywiście skończyło się na tym, że zamówiliśmy jakieś chińskie żarcie. Jednak się staraliśmy i prawie doprowadziliśmy do wybuchu, czułem jednak, że nasza relacja się poprawia. Ostatnio się od siebie oddalaliśmy. Widzicie? Prawda jest jak Bóg. Nie wiem jeszcze dlaczego. Cieszyłem się bardzo, brakowało mi tych braterskich chwil. 
Jego dziewczyna, jeśli mogę ją tak nazwać jest bardzo miła i ładna. Taka delikatna, ma mniej makijażu niż Bill, nie wiem czy to dobrze, ale ładnie razem wyglądają i mówię to szczerze. Miło mi się z nią rozmawiało. Nie rozmawialiśmy nawet o naszej sławie, ale o takich codziennych rzeczach. 
Teraz jak tak leże i patrze się na sufit to myślę, że też bym tak chciał. 
Czyli dzień 1. mówienia prawdy mam zza sobą. Było łatwo, ale wiem, że niedługo już się zaczną schody. 
Ale już są pierwsze korzyści. Oby tak dalej.

Ellie