W niej było coś innego, magicznego. Nie była takie jak wszystkie, szara i nie zauważalna. Było ją widać na kilometr, oślepiała swoim pięknem. A do tego miała bogate wnętrze, które zaraz chciałbym poznać. Nie chce tylko na nią patrzeć, muszę dotykać każdej części. Pieścić ją tak żeby wydawała najpiękniejsze dźwięki na świecie, w których ja mógłbym utonąć. Była tylko moja, choć jeszcze o tym nie wiedziała. Patrzyłem się na nią z ukrycia. Byłem ciekawy jak będzie reagować na mój dotyk przepełniony miłością. Była również droga, nie tak jak inne. Ale co to obchodzi Toma Kaulitza? Mógłbym zrobić tylko żeby ją posiąść. Nawet tu i teraz. W końcu czas na zmiany, nawet w moim życiu. Czas przenieść się na coś lepszego.
- Dzień dobry. Poproszę tego… Gibson Les Paul … 1957 Historic R7 , który jest na wystawie. Z tego wszystkiego prawie zapomniałem nawet nazwy mojej świętości. Byłem bardzo podniecony.
- Stać Cię chłopcze na to ? – zapytał siwy starszy mężczyzna zza lady. Nie wiedział chyba z kim ma do czynienia.
- Tom Kaulitz, proszę Pana.
- Ohhh. Bardzo przepraszam. Moja wnuczka Cię kocha.- Uważaj, bo jeszcze ją przelecę. Zapłaciłem mu i wziąłem swoje cudeńko, zapakowane już, do moich sprawnych rączek. Dzisiaj w nocy Cię kochanie przetestujemy. I szedłem z kapturem na głowie i okularami na nosie z wielkim uśmiechem do domu. Los Angeles, piękne miasto. Fanki tutaj nie są aż tak natarczywe. Przeważnie ładna pogoda, piękne kobiety, czego chcieć więcej?
Jednak to nie zmienia faktu, że tęsknię za Niemcami. Tutaj nie ma takich ostrych imprez jak tam. Tutaj jest wszystko takie eleganckie, a poza tym na każdej imprezie są paparazzi. Ja czasami potrzebuję jakieś mocnej domówki, gdzie są dzikie orgie, a potem musisz odpowiadać wszystkim – cześć – na ulicy, bo nie jesteś pewny czy go znasz czy nie. Świetne uczucie. Tu tego nie mam. Jednak Bill mówi, że praca jest najważniejsza, a ja mu grzecznie przytakuje, bo co mam innego zrobić. Przecierpię jakoś. Nagramy nową płytę, ruszymy w trasę koncertową i wszystkie będą moje. Ambitny plan, nie ma co.
- Cześć.- z zza myśleń wyrwał mnie głos jakiejś małej dziewczynki, która stała przede mną.
- Siema – jakie to kłopotliwe, chciałem tylko dość do domu, a teraz nie dam rady wrócić na mój ulubiony film.
- Mam nadzieje, że nie przeszkadzam, ale bardzo lubię waszą muzykę i chciałabym prosić o autograf i zdjęcie.
- Oczywiście, że kochana nie przeszkadzasz, mam dużo czasu dla moich małych fanów.- Podała mi jakiś zeszyt, dałem jej ten autograf, wspólne zdjęcie i już byłem wolny.
Kiedy patrzę na takie małe dziewczyny, od razu myślę kim one będą w przyszłości. Jak sobie one poradzą w życiu. Tak wiem, dużo myślę. Bo wyobraźcie sobie, że taka to mała słodka dziewczynka za kilka lat może być dziką nimfomanką, będzie pracowała w klubie nocnym, a za dnia byłaby kelnerką w jakimś obleśnym przydrożnym pubie. Smutne. Zmarnuje się jej piękna twarz. Na pewno będzie palić i dużo pić. Nie założy rodziny, nie zakocha się. Nie będzie tak naprawdę żyć. Bo co to za życie? Taka samotna zostanie do końca życia, które nie będzie długie, bo umrze w wieku trzydziestu lat na raka płuc. Jedyne co po niej zostanie to koty, bo będzie miała ich naprawdę dużo i jeszcze nie pospłacane rachunki. Nie będzie kto miał się zająć jej pochówkiem. Koniec.
Stanąłem w miejscu. A co jeśli mnie coś takiego spotka? Musze założyć rodzinę. Znaleźć osobę z którą mógłbym dzielić swoje dalsze życie. Musze ! Nie wiem dlaczego w mojej głowie się coś poprzestawiało. Może przez to, że nie chce umrzeć cichą śmiercią i chciałbym żeby ktoś mnie kochał. Jednak to zostawmy sobie na jutro, teraz mam ochotę iść spać. Położę się i może ten głupi pomysł i nowy tok myślenia mi przejdzie. Oby, bo nie chcę być uwiązany. Jestem jak kobieta, strasznie niezdecydowany. Ale miło się przecież w kimś zakochać, prawda?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz